Page 114-115 - kosciol przemysl blonie

Basic HTML Version

*
113
112 *
Ogłoszenie dogmatu o Niepokalanym Poczęciu przez Piusa IX 8 grudnia
1854 roku oraz jego potwierdzenie niebawemw Lourdes (1858), wzbudzały ogrom-
ne emocje w okresie międzywojennym. Cały świat chrześcijański był zafascyno-
wany objawieniem się Niepokalanej. Wyrazem tego stała się prośba do Rzymu
o zezwolenie na odpust w kościele w dniu Jej święta. Parafia ten wielki wówczas
dar otrzymała i przepiękna figura Niepokalanej z Lourdes, wykonana w drewnie
lipowym jest tego dowodem. Tak powstał przy parafii drugi odpust, przeżywany
z należytą atencją i pobożnością. Przedłużeniem kultu maryjnego do dziś są na-
bożeństwa odbywające się w maju i październiku.
Innym wydarzeniem liturgicznym był kult świętych polskich, szczególnie
św. Andrzeja Boboli jezuity i męczennika związanego z Kresami Wschodnimi Jego
doczesne szczątki przewieziono specjalnym pociągiem do Polski po kanonizacji
w Rzymie w 1938 roku. Ks. F. Twardzicki zawiesił w kościele przy głównym ołta-
rzu jego obraz, ks. T. Koński uzyskał wprost z Rzymu jego relikwie, które do dziś
wystawione są w kościele. Najcenniejszą relikwią w kościele jest ofiarowany przez
ks. infułata Stefana Momidłowskiego relikwiarz Drzewa Krzyża Świętego (wspo-
minany już w tym opracowaniu). Jest wystawiany w czasie Wielkiego Postu, ad-
orowany po Gorzkich Żalach, Drodze Krzyżowej i w święto Podwyższenia Krzy-
ża Świętego, tym bardziej, że święto wrześniowe połączyło się z zajęciem miasta
i parafii przez Niemców podczas drugiej wojny światowej i ocaleniem kościoła od
pożaru w 1968 roku.
Wśród form liturgicznych i pozaliturgicznych należy wspomnieć o oprawie
nabożeństw Wielkiej Nocy czy Narodzenia Pańskiego i innych. Przykładano do
nich wielką uwagę, gdyż stały się okazją „wciągnięcia” w ich urządzanie młodzie-
ży i dzieci (Grób Pański, Szopki Betlejemskie). Często młodzi parafianie użyczali
swoich twarzy i postaci Jezusowi, Maryi i Józefowi. Darami składanymi zaś były
ich dobre uczynki, których liczba była nieraz zaskakująca. Groby Pańskie odwie-
dzali nie tylko wierni, klerycy seminarium, lecz również biskupi. We wszystkich
tego typu przejawach pobożności istotą rzeczy nie jest forma, ale SACRUM, dla
którego wystrój jest tylko tłem.
Powtarzającymi się co roku przeżyciami połączonymi z odnowieniem
sumienia to praktyki rekolekcji, triduum, nowenn z różnych okazji. Trudno
je wyliczać każdego roku, gdyż są one obowiązkowe – jak np. uczestnictwo we
Mszy świętej. Ewenementem natomiast są Misje i o nich należy powiedzieć
osobno. Dla obudzenia szczególnego zainteresowania zaprasza się do ich
przeprowadzania „misjonarzy”. W czasach współczesnych stosuje się formy
audio-wizualne.
Zakończony II Sobór Watykański zalecił między innymi odprawianie Mszy
świętych przez kapłanów „twarzą do ludzi”. Zaszła więc potrzeba przeorgani-
zowania wnętrza prezbiterium dla nowej Liturgii. W październiku 1970 roku,
rozpoczęto katechezę na temat odnowionej Liturgii. Wierni zaczęli rozumieć,
że Ofiara Mszy świętej spełnia się na ich oczach i że Jezus – Eucharystia i Je-
zus – Słowo, będą dochodzić do nich z tego samego miejsca. Z łatwością odsu-
nięta od korpusu ołtarza część drewnianego stołu, optycznie w dalszym ciągu
stanowiła jedność. Odsłonięty kamienny cokół fascynował jako podstawa Ta-
bernaculum, które zostało nienaruszone. Drobna kosmetyka obydwu części,
dopełniła estetycznego wystroju. Stół Eucharystyczny był gotowy. Ambona
Słowa Bożego jeszcze wisiała na ścianie; miejsce, z którego głoszono kazania
znalazło się przy Ołtarzu Ofiarnym. (Należy dodać, ambona była ulubionym
miejscem katechezy biskupiej ks. biskupa Ignacego Tokarczuka. Nigdy nie
mówił od ołtarza, zawsze szedł na ambonę). Chrzcielnicę urządzono przy oł-
tarzu św. Stanisława.
Prezbiterium stało się otwarte i zachęcające dla wiernych. W czasie Mszy
świętej dla młodzieży ustawiano w głębi nawy kościoła stolik z darami ofiarnymi
i możliwością napełniania puszki komunikantami, aby ją potem zanieść do ołta-
rza. Robiło to duże wrażenie, tym bardziej, że puszka do tej pory była nietykalna
dla wiernych.
NAWIEDZENIE PARAFII NMP NIEUSTAJĄCEJ POMOCY
PRZEZ CZĘSTOCHOWSKI OBRAZ
20–21 marca 1971 roku
Projekt Ołtarza Nawiedzenia wykonał ks. T. Koński natomiast wykonanie
plastyczne powierzono Edwardowi Kmiecikowi i Edwardowi Korzeniowskiemu.
Techniczne wykonanie zostało zrealizowane pod kierunkiem Tadeusza Łepkow-
skiego. Należy dodać, że prace realizowane były przez grupę wolontariuszy. Po-
wstał mieszany chór parafialny pod kierunkiem Jana Piecucha. Nagłośnienie
i zapis magnetofonowy całej uroczystości wykonał Jerzy Wróbel.
Budowa Ołtarza Nawiedzenia była pierwszą w Przemyślu, potraktowano ją
jako wzorcową. Tłem całej konstrukcji było 7 okien witrażowych (tzw. ślepe wi-